As ümmer geiht de Sünn achter´n dat düster Holt von den´n Rägenwaldpark ´Parque National do Jau´ låter up, as bi Monique tau Hus in Manaus. All orrich een por Dåch drift se, alleen up de Yacht, mit de Strömung ümmer deiper in de Wildnis. För de Diern is disse schienbore Rauh wat Bedrauglichst, dat Unheil ankündigen deit. Mœglich dat de Dämonen, de hier in den´n Amazonas ehr Unwäsen drieben sallen, ünnerwägens sünd. Dor, liektau achter de hoge gräune Muer, täuft all dat Grugen. Diss Frömd, von œwerall her, måkt ehr Bang.
So as se den´n Dschungel von tau Hus kennen deit, slut´t de sik gliek an de Stadt an un de Minschen wassen mit em up. Dat struppig Gräuns geiht œwer, in de akkeråt plächten Parks, Bomwääch un allerfiensten Blaumenrabatten. Åpen krischen un springen in dat Geäst ümher. Un wenn diss kiewig Diere dornå is, stibitzen se sik ehr Fauder von de Balkone. De bunte Vågelwelt fläut von den´n iersten Sünnenstrahl an, bet de Månd an´n Häwen lüchten deit.
De Nachtmusik œwernähmen denn de Porken, Grillen, Ulen, un Zikarden. Een hürt tau dat anner, allens is schier un orndlich up de Reich. De Minschen können vergnäucht ümherflankieren, sik dat up den´n fienen Rasen kommodig måken un dat Läben woll sin låten.
Awer hier, in´n Busch, is´t anners. De Strüker un Planten ståhn krüz un quer. De Böm sünd een in den´n Annern wussen un seihn taun Grugen ut. Mancheen is höger as de gröttsten Hüser in ehr Stadt. Dat ganze Gräuns schufft un treckt sik wieans dat wassen will. Kein-ein Struktur ward de Stadtminschen hier gewohr. Kein teihn Meter kann´n kieken. Schummrich is´t, so afsünnerlich still un in mancheen Eck kannst gor nich rinnerseihn – dor
ward di Bang. Åhn Vöråhnung ward unvermaudens mallich lud. All dat Dörchenanner is schienbor so, as künnst nå dat Leege griepen orrer dat schnappt nå di.
De Diern schient dat so, as ob de Urwald up siene Stunn´ luert hett, un de is nu kåmen.
Se will all dat Frömde nich, allens Unbekannte sall wech gåhn, sall verschwinnen. Doch so manch Rümrumoren düd dorup hen, dat se mœglicherwies beluert ward. Sünd dat tücksch´ Diere orrer sünd dat düster Minschen ut den´n Busch? Oftnauch all stünn´ se, bäwernt vör Angst, kort dorvör ehrn Verstand tau verlieren.
Wieldat disse Reisen in den´n Urwald ümmer von ehr Öllern utklamüüstert un up de Been stellt warden un ümmer allens åhn Maless aflopen deit, har sik Monique noch nie- nich eis dorœwer iernstlich n´ Kopp måkt wurhen de Fohrt nu geiht un wurlang sei sik unner dat Bläderdack von den´n Rägenwald uphollen daun.
Nu sitt se an Buurd, lött de Been bammeln un œwerlecht an´t neechst Äuwer tau schwemmen. Dat, wat tau Äten un Drinken inköft wier, is so gaut as
upbrukt orrer fingt an tau vergammeln. De Strömung is hier nich all tau wuchtig, de Yacht is gaut vertäut un de Afstand twischen ehr un dat Äuwer kann se in´n Korten trööch leggen.
Awer all dat Frömde unner de Wáterkant is´t, wat ehr dorvon afhollen deit, in´t Wårer tau springen. Dor, wur se nu sitt, is´t för de Diern de säkerste Urt, den´n se in´n Momang finnen kann. So kann se noch eis dorœwer sennieren, ob dat partout nödig deit sik in diss Abentüer tau begäben. Unnen griepen de Wellen nå de Planken un schunkeln ehre Fracht licht up un af. De grot Tehn stippt in´t groff Natt un fäuhlt de Temperatur. Verspält lött de Sünn de Wellen as lütte Malachiten œwer den´n Kamm danzen. Dorbi beobacht´ se gedürlich dat Hen- un Herwippen. Un so gemächlich lullt dit Flimmern de ganze Ümgägend in un måkt de Ogen schwömrich. De verläden Dågen wiern anstrengend un hemm´ Lief un Säl tau schaffen måkt. Awer Monique trucht dissen schienbor säuten Fräden nich. Schuulsch beluert se allens, wat sik üm ehr bewägen deit. As dicht an de Yacht sünnerbor Blubern von den´n Grund upstiggen deit, treckt se leiwer de Been wedder ut dat Wårer un schüddelt sik.